Ga naar hoofdinhoud

Blog: Over plekjes, pijntjes & paniek

De herfst is aangebroken en de winter staat inmiddels al ongeduldig aan de deur te kloppen. Ik denk dat ik wel mag stellen dat dit de minst favoriete seizoenen zijn van iedere paardensporter. De dagen worden korter, de vacht langer en de paarden frisser. Als zadelpasser kan ik zeggen dat dit het seizoen is waarin ik het liefst gewoon 8 weken met vakantie zou gaan. En als ik mijn collega’s moet geloven ben ik daarin niet alleen. Waarom? Omdat deze periode van het jaar steevast het seizoen van plekjes, pijntjes en paniek is. 

Onze paarden komen minder buiten, de grond wordt gladder, het wordt kouder en de paarden worden hierdoor vaak toch wel wat frisser. Sommigen worden wat stijver, omdat ze minder buiten komen. Anderen gaan eens wat vaker uit hun dak in de paddock, met een glijer en wat pijntjes tot gevolg. De vachten worden langer, en dus worden onze paarden geschoren. De huid wordt vaak wat gevoeliger, waardoor er wat sneller een schuur- of slijtplekje in de vacht te zien is. Waardoor je als paardeneigenaar dus zomaar ineens een paard op stal kan hebben staan wat ander gedrag vertoont dan normaal; ineens wat narrig met borstelen, de eerste 10 minuten met rijden wat stijf, wat scherper dan normaal en ohjee, is dat nu een schuurplek in de vacht?! In paniek wordt dus de zadelpasser gebeld, want; “zo-doet-ie-anders-nooit!” en al deze dingen bij elkaar betekenen vast dat het zadel echt heel slecht ligt en er NU iets moet gebeuren!? Toch? 

Doorslaan

Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn agenda op dit moment voor 40 procent gevuld is door dit soort afspraken. Laat ik voorop stellen dat ik het als iets positiefs zie dat veel paardeneigenaren tegenwoordig veel scherper zijn op dit soort signalen dan voorheen. Echter, we slaan soms een beetje door en moeten wel blijven nadenken over eventuele oorzaken van deze problemen. 

Andere oorzaken

Want ik overdrijf eveneens niet als ik zeg dat in zeker 90 procent van deze gevallen al deze pijntjes, plekjes en paniek vaak te herleiden zijn naar een heel andere oorzaak. Want in 9 van de 10 gevallen kan ik helemaal niets geks ontdekken in het zadel, en als je dan navraag gaat doen komt er ineens best wel wat bovendrijven. Want paardlief staat in plaats van de normale 5 uur op de wei, nu nog maar een uur per dag in de paddock. En “Oh ja, van de week deed ‘ie in de paddock wel gek en is ‘ie uitgegleden.”. En dat slijtplekje in de vacht zit wel echt precies op het randje van het dekje wat wel een keer een wasmachine van binnen mag zien. 

Een flinke glijer kan best even voor wat pijnlijkheid in de rug zorgen, en minder buiten komen zorgt vaak voor toch wel wat stress waardoor paarden vaak ook wat strakker worden in de bespiering. Wat ook weer zorgt dat ze wat minder fijn te rijden zijn, of ineens wat gevoelig reageren met zadelen en/of borstelen. 

Bezint eer ge begint

Moraal van dit verhaal? Voordat je je zadelpasser/dierenarts/fysio in paniek belt: ga even na welke veranderingen er de laatste weken hebben plaats gevonden in het management van je paard. Kan het zijn dat hierop nu een reactie volgt? Heeft hij wellicht gek gedaan in de paddock/stapmolen/wei of aan de longe? Is hij misschien gewoon wat fris? Die schuurplek: waar zit deze nu werkelijk? Kan dit door een dekje worden veroorzaakt? En kijk het ook gewoon eens even een week aan, als het even een dag of wat iets minder goed gaat wil dat niet meteen zeggen dat er een groot probleem is. “Bezint eer ge begint!”. We zitten tenslotte allemaal wel even wat minder lekker in ons vel in deze periode. 😉


Gerelateerde blogs