Ga naar hoofdinhoud

Blog: Oude merrie

Ik rijd door de weilanden in Friesland als ik op een grote pensionstal aankom. De eigenaresse van een donkerbruine merrie heeft me gevraagd langs te komen. Het gaat niet zo ‘soepeltjes’ sinds de verhuizing van het dier naar de nieuwe stal.

Op deze stal zijn er twee mogelijkheden om je paarden te houden. Overdag in het land en ’s nachts op stal of in een groepsaccommodatie, 24/7 buiten. De inloopschuur is ruim van opzet en er ligt een dik pak stro. De eigenaresse vertelt dat ze van de Randstad naar Friesland is verhuisd en voor haar paard dit mooie plekje heeft gevonden. Maar sinds de verhuizing gaat het niet meer zo ‘soepeltjes’ met deze donderbruine merrie.

De merrie lijkt geen aansluiting te vinden in de nieuwe groep. Ze heeft het met een andere merrie aan de stok gehad en kijkt triest uit haar ogen. Ze doet nukkig naar groepsgenoten (oren in de nek) en jaagt ze weg. De eigenaresse geeft aan dat de merrie altijd hoog in de rangorde stond op het oude adres, maar nu – op de nieuwe stal – heeft ze zo haar twijfels over het welbevinden van het dier. Natuurlijk hakt een verhuizing er bij menig paard behoorlijk in, maar in dit geval krijg ik toch het sterke gevoel dat het paard allen maar zegt ‘Laat me toch met rust!’  

De merrie ziet er goed uit voor haar leeftijd. Intuïtief besluit ik haar eerst te bekijken in haar bewegingen. Als zij loopt, is zij heel stram. Ze laat me vooral twee zere voorbenen voelen. En rechtsachter voegt zij toe. Het is eerste wat zij zegt is “Ik ben niet meer zo sterk”, “Ik ben niet meer wie ik was” en dan komt er verdriet…

De merrie beseft zich dat ze hard aan het aftakelen is, het is niet meer vanzelfsprekend om een hoge positie in de groep te vinden. Ze is het leven aan het loslaten en ze geeft aan dat haar ‘taak’ er op zit. Ook haar ‘functie’ richting de eigenaar die over verbinding en commitment gaat, is nu ‘volbracht’. En functieloos een beetje rondlopen in een weide is niet aan deze altijd hardwerkende merrie besteed. Maar belangrijker nog, ze heeft pijn aan drie benen en ze laat me ook een stuk in haar rug voelen.

Helaas is dit geen verhuizingsprobleem of een probleem wat op te lossen is met een andere stalling of training. Dat hoopte de eigenaar natuurlijk wel. Ze zijn al heel wat jaren samen en dan is dit een slecht bericht!

Maar de merrie mag geen pijn lijden, omdat ik haar niet zou kunnen missen, zegt de eigenaresse. Ik adviseer haar om de dierenarts in te schakelen en de artrose te bekijken op de foto’s. Dan krijgt ze zekerheid, de dierenarts kan dan ook iets zeggen over de hoeveelheid pijn die de artrose geeft.  

Een tijdje later krijg ik een terugkoppeling van de eigenaresse uit Friesland. Drie kapotte benen en een zere rug… Ze zal de oude merrie rustig laten gaan. 


Gerelateerde blogs