Ga naar hoofdinhoud

Blog: Liefde is ook durven loslaten

De afgelopen periode heb ik toevallig tot driemaal meegemaakt dat een eigenaar vraagt om naar een paard te kijken waar het om onduidelijke redenen niet goed mee gaat. Ik communiceer met paarden en voel het als mijn plicht om door te geven wat zij mij zeggen, ook als het niet een leuk bericht is.

Het eerste paard wilde niet meer lopen, het tweede paard stond nogal stil en depressief in de weide en het derde paard kon zichzelf niet meer warm houden. Wat was er aan de hand? Met die vraag ging ik naar de paarden kijken, voelen en horen.

Wat veel mensen niet weten of zich beseffen is het volgende. In veel gevallen is het paard een ‘helper’ van de mens, net zoals een hond en kat. Het dier komt een periode in je leven om je bij te staan, je iets te leren en ook samen te genieten natuurlijk. In ruil daarvoor zorgen wij meestal goed voor onze geliefde viervoeter. Maar ook paarden hebben een bepaalde taak in hun leven en als die klaar is, dan kunnen zij gaan. Een paard weet veelal wanneer het zijn tijd is om het leven los te laten, omdat zijn taak is volbracht. Ik wil de lezer vragen dit in het achterhoofd te houden, want misschien kan het je wat troost geven.

Maar dan komt nu de moeilijkheid. De meeste mensen zijn zo ontzettend gek van hun dier dat ze er niet aan moeten denken om het paard te verliezen of wel een heel grote beslissing moeten nemen. Uiteraard in samenspraak met de dierenarts.

Het paard dat niet meer wilde lopen, voelde aan als dat hij dronken liep, zijn achterbenen werkten niet goed mee. Had moeite met staan en had pijn. Hij zou een PSSM drager zijn, volgens de eigenaar. Het paard gaf aan doodmoe te zijn, zich niet meer te kunnen bewegen en hij zei niet meer te verder te willen. Ik heb aangeven een bloedtest te doen bij de dierenarts die dan zaken kan bevestigen of uitsluiten.

Het paard dat futloos in de weide stond, gaf enorme hoofdpijnen weer. Dit had hij wel vaker en werd ook regelmatig behandeld met Cranio Sacraal, maar nu leek het echt ernstiger. De druk op zijn hoofd voelde erg groot aan. Hij had pijn, erge pijn, zei hij mij. Het voelde ernstig aan en ik vroeg de eigenaar te overleggen met de dierenarts voor bijvoorbeeld een hersenscan.

Het laatste paardje is al oud en had de verhuizing helemaal niet meer gewild. Hij is op en oud zegt hij mij. En vooral hij voelt zich niet meer veilig, omdat hij echt niet meer goed kan zien. Ook hij heeft pijn in zijn mond en in zijn darmen. Toen ik me echt niet meer warm kon houden was dat voor mij een teken aan de eigenaar, aldus het paard. Het paard is met een hoop medicijnen weer op de been geholpen. Maar voor wie eigenlijk? Mensen worden dan soms boos op me. Het zijn ook geen leuke berichten en ik verwijs altijd door naar een dierenarts van waar hij moet zoeken. Het voordeel is dat je dan direct gericht kan gaan zoeken en in samenwerking met de dierenarts zaken kan bevestigen of uitsluiten. Echter indien je een medium vraagt te praten met het paard om door te geven hoe hij zich voelt, kan er ook een negatief bericht uit komen. Ik geef enkel door wat ik hoor, voel en zie. Hoe verdrietig het bericht soms ook is voor de eigenaar. Maar we willen toch het beste voor onze paarden?


Gerelateerde blogs