Ga naar hoofdinhoud

Blog: ‘In liefde doe ik alles voor je!’

Door drukte en de hitte deed ik de afgelopen twee weken weinig met mijn Spaanse ‘probleem’-merrie Lavinas. Ik heb deze Andalusiër overgenomen van iemand die zelf geen raad meer met haar wist. Ze is erg angstig, kan in paniek raken en eerder kon ik er zelfs niet opstappen. Ook een hoefsmid of dierenarts kunnen niet in de buurt komen.

Liefdevolle aanwezigheid

Inmiddels heb ik een werkmodus gevonden die aanslaat bij Lavinas. Ze kan niet tegen druk, in welke vorm dan ook: tijdsdruk, prestatiedruk, druk tegen haar lijf, of druk van heel strak vasthouden. Lavinas is erg gevoelig voor sfeer en de intentie van de ruiter. Zodra het ego om de hoek komt kijken, haakt zij af. Een ultieme uitnodiging van dit paard om met loepzuivere liefdevolle aanwezigheid bij haar te zijn. Alleen dan kun je met haar werken.

Nu hoor ik je zeggen ‘maar zij moet toch uiteindelijk doen wat jij zegt?’. Dat klopt, maar er zijn meerdere wegen naar Rome.

Opstappen

In het begin was er het grote probleem dat ik niet op kon stappen. Ze vloog van me weg, vloog naar voren of ging op haar billen zitten. Toen dacht ik: ‘oké, als je niet bij me wilt zijn, dan stuur ik je maar van mij af’. In de longeercirkel deed ik freestyle oefeningen, dan wachtte ik net zolang tot ze begon te ontspannen en uit eigen beweging naar me toe kwam. Als ze bij mij kwam, beloonde ik haar zachtjes met mijn stem.

Bij de eerste oefening ging het mij er alleen maar om dat ze bij me kwam en ik de opstapbeweging kon maken. Gewoon één voet in de beugel verder niks. Lavinas vloog weer weg, en ik zette haar weer aan het werk en stuurde haar weg. Na drie rondes had ze door dat ze bij me wilde blijven. Dit werd gevolgd door één voet in de beugel en de beloning dat dit het was voor de dag en dat we klaar waren met werken. Na anderhalve week kon ik opstappen. Wel longeer ik haar altijd nog even om de spanning kwijt te raken.

Niet overhaasten

Vandaag is het twee weken geleden dat we samen hadden gereden en heb ik op een vaste tijd les op een andere locatie. Ook ik vind dat spannend, werken met tijdsdruk. Alles aan mij zegt me dat ik niet moet haasten en de rust en de vriendelijkheid moet bewaren. Dat lukt en na een aantal rondes aan de longe en flink wat proesten biedt zij zich aan om naar me toe te komen. Ik weet dat ik op zo’n moment rustig kan opstappen. En het lukt deze keer wonderwel goed en rustig. We rijden door het bos naar de binnenbaklocatie waar de les plaatsvindt. De binnenbak is een nieuwe omgeving en er zijn erg veel prikkels en dingen te zien die allemaal eng kunnen zijn. Lavinas eerste reactie is lichte paniek. Ze gaat in de achteruit, vliegt naar voren en staat wat te huppen op de plaats. Innerlijk zeg ik tegen haar, ‘je kunt dit’, ‘vertrouw me maar, we gaan hier gewoon wat rijden’. Het duurt een aantal rondes voor ik haar de bak door gestuurd krijg.

Innerlijke drempel over

En dan voel ik onder me dat ze de innerlijke drempel over stapt, en zich aan me toe vertrouwt! Dat het oké is om hier te zijn, en te lessen. Ik beloon haar zachtjes met mijn stem en ben super trots op Lavinas, dat zij haar angst overwint en zich aan mij en de les overgeeft. En zachtjes hoor ik terug: ‘in liefde doe ik alles voor je’.


Gerelateerde blogs