Ga naar hoofdinhoud

Blog: Ik breng je nog graag een veulen

Foto: Arnd Bronkhorst

Deze keer rijd ik naar het oosten van het land om naar een Quartermerrie te kijken. Deze merrie ‘werkt’ voor verstandelijk gehandicapten en de eigenaresse vertelt me dat ze de laatste tijd niet ‘lekker in haar vel’ oogt.

De accommodatie is mooi en er wordt veel aan gedaan om de paarden op welzijnsgebied goed te ondersteunen. Zo hebben de paarden onbeperkt hooi en lopen heel veel buiten. Dat is ontzettend prettig na hun arbeid, zeg ik tegen de eigenaresse. Want het werk van deze paarde is qua sfeer en emotioneel natuurlijk wel zwaar. Deze merrie is er in de basis eigenlijk wel heel erg geschikt voor. Ze is erg nuchter, heel bereidwillig, geduldig, kan hard werken en is niet heel erg intelligent.

Het eerste wat de merrie ‘zegt/ is, “Ik ben een doener”, “Ik ben er om te werken, maar dat gaat niet meer zo.” En daar komt het verdriet vandaan. Ze beseft dat haar arbeidzame leven echt gaat ophouden. “Ik ben op en versleten, maar ik ben er nog zo graag bij.” Hoewel de merrie met haar 15 jaar niet echt heel erg oud is, voelt zij wel heel stram en oud aan. Al haar vier benen voelen heel stram en ze vertelt mij dat zij niet ‘rad’ loopt.  

Wij staan stil tijdens de behandeling en ik zeg haar dat we daarna gaan kijken. Wanneer we een rondje linksom en rechtsom een stap en een drafje doen, ziet ook de eigenaar dat ze niet echt kreupelt, maar ook zeker niet lekker loopt. Ik adviseer de eigenaresse om wat glucosamine te geven en te kijken of dat haar helpt en ondersteunt in het lopen. Gelukkig had de eigenaresse bedacht om haar merrie te laten dekken. De merrie is inderdaad drachtig en dat ziet dat als haar nieuwe taak.

Ze laat mij een vos kleur, bont hengstje zien. Ik informeer naar de vader en dat bleek een Paint-hengst met een mooie voskleur. De merrie vertelt mij dat dit haar eerste veulen is en dat zij erg dankbaar is dat zij dit nog mag mee maken. “Ik breng haar nog heel graag een veulen” en of ik dat door wilde geven aan de eigenaresse. Maar haar echte arbeid zit er op, en of ik dat ook door wil geven. “Ik ben er nog echt wel heel graag bij,” gaat ze verder. En ze ontspant en klaart op. Dit waren wel haar voornaamste boodschappen. Omdat de eigenaresse haar ‘gewoon’ kan blijven houden, blijft ze zolang het goed gaat gewoon op haar huidige stal wonen. Ze zal dan later – na het veulen – dienen als poets- en knuffelpaard. Opgelucht proest zij wat van zich af. 


Gerelateerde blogs