Ga naar hoofdinhoud

Blog: Hoe herken je een goede pasvorm?

Wie mijn blogs volgt, weet dat ik me met enige regelmaat verbaas. En dat ik me dan vaak weer verbaas over mijn verbazing… Volg jij het nog? Laat ik het uitleggen. Door mijn werk als zadelpasser kom ik veel klanten tegen die alles keurig op orde hebben; een goed management, goed zadel, goede begeleiding en regelmatige controles. Hierdoor kunnen we vaak met kleine aanpassingen weer een poos door. Voor het paard en de ruiter betekent dit dan dat er geen grote veranderingen zijn waardoor alles zo onverstoord mogelijk kan door gaan en we niet tegen problemen zijn aangelopen in de tussentijd. Als ik veel van zulke klanten in een week heb dan is het makkelijk om soms te vergeten dat dit niet helemaal de realiteit is. Veel paarden lopen nog steeds met slecht passende zadels rond en veel mensen zijn zich hier totaal niet van bewust. Als ik dan bij een dergelijke klant langs kom kan ik me daar dus toch weer echt over verbazen. Waarom?

Veel klanten staan tegenwoordig op pensionstallen. Pensionstallen worden over het algemeen steeds groter. Vrijwel iedereen heeft daarnaast regelmatig les. Waar ik me dan dus vooral over verbaas is dat de paardeneigenaar, de pensionhouder, de instructeur – en wie weet wie er nog meer betrokken is bij de combinatie – alle drie niet hebben gezien dat het zadel gewoon écht niet klopt. 

Onlangs was ik bij zo’n klant. Het paard was méga gevoelig op de rug. Trok duidelijk weg bij aanraking, was erg teruggevallen in bespiering in de bovenlijn en er was zelfs sprake van zichtbare drukplekken en zwellingen. De eigenaresse was zich van geen kwaad bewust. Toen de eigenaresse met het zadel aan kwam lopen beet het paard haar bijna, hij stampte met zijn benen op de grond, zwiepte met zijn staart en liet duidelijk merken niet blij te zijn. De eigenaresse had van te voren gezegd niets afwijkends te merken in het gedrag van haar paard toen ik haar vroeg naar deze reactie zei ze nuchter; “Oh, maar dit doet ‘ie eigenlijk altijd. Da’s normaal.” Nou, eh. Nee. De pasvorm van het zadel liet zoveel te wensen over dat ik ook geen mogelijkheden meer zag om het passend te maken. Het paard liep al 2 jaar met dit zadel. Rijtechnisch waren er ernstige problemen ontstaan en toch stond elke week de instructrice trouw in de baan les te geven. Ook zij was zich van geen kwaad bewust. Nadat we een nieuw zadel hadden aangemeten liep het paard beter dan het ooit had gedaan, tot grote verbazing van de eigenaresse én haar instructrice. 

Dit zette me aan het denken; het paard had zó veel signalen gegeven dat er iets mis was, en niemand zag het! Lichamelijk viel hij terug in bespiering, hij reageerde pijnlijk op de rug en er was een zwelling zichtbaar. Qua gedrag was hij narrig met aansingelen, probeerde de eigenaresse te bijten als ze met het zadel aan kwam, met opstappen bleef hij weglopen. Ook qua rijden viel het één en ander op; het paard was niet vooruit te branden, wilde niet nageven, bleef met de staart zwiepen en met aansingelen bokte hij. Dit paard werd bestempeld als ‘narrig’ en stout. Terwijl hij met een nieuw zadel al deze signalen niet meer vertoonde. Begrijp me niet verkeerd; de eigenaresse en instructrice vielen niets te verwijten. Zeker als eigenaar kun je blind worden voor de signalen die je paard geeft, vaak verergeren deze langzaam. En ook als instructeur is het lastig om dit van elkaar te onderscheiden. Zeker als er ook tijdens de instructeursopleiding vrijwel niets wordt verteld over zadels en hun pasvorm. 

Om deze reden ben ik bezig met het schrijven van een gids voor eigenaren en paardenprofessionals over zadels en hun pasvorm. Niet met als doel jullie te leren zadelpassen, maar wel om jullie handvatten te geven om een slechte pasvorm van het zadel, en signalen van paarden te leren herkennen. Wil je hierover meer weten? Hou dan mijn Facebook-pagina goed in de gaten! 


Gerelateerde blogs