Ga naar hoofdinhoud

Blog: Een zeldzaam iets

Vandaag mag ik mij bezighouden met een jong, getalenteerd dressuurpaard. De zwarte Zorro is groot voor zijn tweeënhalf jaar, maar mooi geproportioneerd. 

De vraag van de eigenaresse is hoe het komt dat Zorro er zo gespannen bij staat. Hij is super alert en kan ontzettend schrikken. De eigenaresse is namelijk begonnen met rustig de draad wat op te pakken met dit paard. Beetje longeerwerk, wandelen aan de hand en zadel erop. Maar dat gaat allemaal nog niet zo soepel. Het paard staat eigenlijk voortdurend onder hoge spanning. 

Op de stal zijn er door verschillende mensen verschillende theorieën en trainingsmethoden besproken. De eigenaresse heeft echter toch het idee dat het paard haar wat duidelijk probeert te maken, wat zij niet helemaal begrijpt.

Het eerste wat hij mij laat voelen, is een enorme hoofdpijn. Het is een andere soort hoofdpijn dan ‘gewone’ hoofdpijn. Het drukt aan de linkerkant van zijn hoofd en die druk op zijn hoofd is bij tijd en wijle ondragelijk. Ik omschrijf het alsof er een wortel van een kies omhoog groeit en druk geeft bovenin het hoofd. Tot tweemaal toe hoor ik het woord tumor. Maar dat durf ik niet te benoemen, want dat komt zo ontzettend sporadisch voor en daarbij wil ik de eigenaresse niet onnodig bang maken. Wel zeg ik tegen haar dat het het allermooiste zou zijn als er een foto gemaakt zou kunnen worden van zijn hoofd, aan de linkerkant. Want als het een heel lastige kies is, moet dat uiteindelijk toch operatief verwijderd worden. 

Wat ik niet weet is dat de eigenaresse na deze sessie voortvarend aan de slag gaat met dit gegeven. Ze laat foto’s maken van het hoofd van Zorro. Wat blijkt tot grote schrik, een niet te genezen tumor in het hoofd van haar paard! Zij stuurt mij de laatste foto’s met de vraag of hij het allemaal wel heeft meegekregen. En ondanks het grote verdriet, of ze juist heeft gehandeld. 

Het voelt aan als dat er ‘iets’ geknapt is. De druk in het hoofd van Zorro is minder geworden. Maar de verstoringen in zijn hoofd zijn des te groter. Hij laat me voelen hoe hij wankelt en zijn evenwichtsorgaan is aangetast. Ook ziet hij wazig en dubbel. De eigenaresse had geen andere keus dan hem te laten gaan. Hoe verdrietig ik persoonlijk het verhaal ook vind, ik vind het ook heel dapper. Gelukkig voor dit paard dat zijn eigenaresse door is blijven zoeken. Er is hem op deze manier heel veel fysieke ellende en wellicht ook trainingsellende bespaart gebleven. De dankbaarheid van dit paard stroomt over, richting eigenaresse. 


Gerelateerde blogs