Ga naar hoofdinhoud

Blog: Een gefrustreerde man

Deze dag ga ik op bezoek bij een klein, haast privé, pensionstalletje. De accommodatie oogt vriendelijk en de paarden lopen in de weide. Direct loopt de Haflinger met me mee door de weide en ik hoor hem ‘zeggen’: “Ik heb je wel wat te zeggen!”, “Ik ben pislink over mijn castratie!”. Zijn woorden klinken fel en indringend.

Na de behandeling van een merrie is de Halflinger aan de beurt. Wat me al op viel, is dat de Haflinger aan een stuk door ijsbeert door de weide. Hierbij slaat hij woest met zijn hoofd heen en weer. Als je niet ‘dieper’ zou kijken, dan denk je aan een brutaal en onopgevoed paard. Ik informeer naar de reden dat hij helemaal alleen in een stuk weiland staat. De eigenaar heeft geprobeerd hem samen te zetten met een Haflingermerrie, maar hij gaat dan jagen, bijten en doet enorm agressief. Ondanks het feit dat hij wel graag in de buurt is van zijn soortgenoten, is het niet gelukt om het diertje samen in een weide met andere paarden te laten staan. Ook vertelt de eigenaresse over zijn ernstige bijtgedrag en dat hij daar gericht en vliegensvlug in is. En tijdens bosritten kan hij uit het niets ontploffen en is hij niet meer stuurbaar. Het contact is dan volledig weg.

Op het moment dat ik de Haflinger uit de weide wil halen en we door het hek komen, probeert hij inderdaad vliegensvlug te bijten! Heel apart om zo het contact te beginnen maar ik voel direct aan hem dat hij via zijn mond heel erg veel frustratie ‘moet kunnen afvoeren’. Ik vraag om een flinke berg hooi. Niet zozeer om het eten, maar om tijdens ons gesprek alle frustratie eruit te kunnen kauwen. Verbijten bijna! Zijn lijf voelt hard en gepantserd. Het voelt aan alsof hij een dikke muur heeft gebouwd! In eerste instantie zegt hij niet zo veel, anders dan dat ik zijn razernij kan voelen. Het gaat over zijn castratie bij de vorige eigenaar. “Deze man is lang hengst geweest”, zeg ik. En toen hij niet meer ‘voldeed’, moest hij ‘even snel en goedkoop’ verkoop klaar gemaakt worden. Zijn castratie overviel hem enorm, ging absoluut niet netjes, en het voelt zelfs zo pijnlijk aan dat het lijkt dat het onverdoofd door een amateur is verricht. Hij laat me een beeld zien van heel veel pus en etter en een opgezwollen geheel. Hij heeft gruwelijk veel pijn gehad, ook naderhand.

De eigenaresse bevestigt inderdaad dat toen zij hem kochten, hij nog niet zo lang gecastreerd was en de wond net wel/net niet dicht was, maar dat het er niet mooi uit zag. Deze mooi Halflingerman heeft wel gedekt, maar bleek onvoldoende goed om een officiële dekhengst te worden. Ook was hij goed in de mensport, maar ook daar net niet behorende tot de top wat de eigenaren van hem verwachtten.

Over de castratie laat hij een razernij voelen, zo kwaad! Ik vertel de eigenaresse dat – zo noem ik het altijd – we het ‘licht’ er op zetten en erkennen dat hem echt onrecht is aangedaan. Met mijn handen laat ik het healingswerk beginnen. De razernij en frustratie zakt wat en zijn lichaam wordt zachter onder mijn handen. Dit geeft de mogelijkheid tot verdere communicatie. Hij laat me zien dat hij dagelijks keihard getraind is, eigenlijk over zijn tempo. Hij vertelt mij dat hij dat allemaal maar moest kunnen en dat terwijl hij gezien de hoeveelheid arbeid, onvoldoende eten kreeg. Eigenlijk ook net op het randje. Dit heeft geleid tot een soort dwangneurotische lopen in de weide en niet de rust kunnen vinden. De ongedurigheid en het gejakker dat hij gewend was bij zijn vorige eigenaar, zit nog ‘opgeslagen’ in zijn fysieke lijf. De Haflinger vertelt me dat hij het gejakker, met zwepen en voorwaarts moeten gaan, maar niet uit zijn systeem krijgt.

De healingssessie is erop gericht om trauma’s los te laten, om zijn systeem meer ontspannen te krijgen en alle chakra’s weer in evenwicht te brengen. Omdat dit toch een ernstig geval is, geef ik de eigenaresse aan dat ik niet goed kan overzien of een behandeling afdoende zal zijn. Dat moet de tijd uitwijzen. Een week later krijg ik een geruststellende terugkoppeling van de eigenaresse. Haar mooie Haflinger staat nu te grazen in de weide, heeft zelfs in het zonnetje gelegen en het neurotische heen en weer lopen en hoofdschudden is nagenoeg over. Een pak van mijn hart voor deze Haflinger, want hij verdient het!